TCK 170 Nedir? Cezası, Şartları, Yargıtay Kararları [7571 Sayılı Kanun Değişiklikleri]

Sanığın yerleşim yeri içerisinde, gece saatlerinde tabanca ile havaya birden fazla el ateş ettiği olayda ilk derece mahkemesince mahkûmiyet hükmü kurulmuştur. Savunmada, fiilin kimseye yönelmediği, mermilerin herhangi bir kişiye veya mala isabet etmediği ve somut bir zarar meydana gelmediği ileri sürülmüştür. Ancak Yargıtay, TCK 170 kapsamında düzenlenen suçun bir zarar suçu olmadığını, somut tehlike suçu niteliği taşıdığını özellikle vurgulamıştır.

Kararda; ateşli silahın meskûn mahalde kullanılması, mermilerin düşme ihtimali, olay yerinin yerleşim yeri içinde bulunması ve çevrede başka kişilerin bulunma olasılığı birlikte değerlendirilmiştir. Bu şartlar altında, fiilin genel güvenlik bakımından objektif bir tehlike yarattığı kabul edilmiştir. Yargıtay, “zarar gerçekleşmediği” yönündeki savunmanın suçun unsurlarını ortadan kaldırmadığını belirterek mahkûmiyet hükmünü hukuka uygun bulmuştur.

Sanığın boş bir arazide patlayıcı madde kullandığı iddiasıyla TCK 170 uyarınca cezalandırıldığı olayda, dosya kapsamından patlamanın yerleşim alanlarından uzak bir bölgede gerçekleştiği anlaşılmıştır. Olay yerinin çevresinde konut, kamu binası veya insanların fiilen bulunduğuna dair somut tespit bulunmamaktadır. Buna rağmen ilk derece mahkemesince genel güvenliğin tehlikeye sokulduğu kabul edilmiştir.

Yargıtay, genel güvenliğin tehlikeye sokulması suçunun her türlü risk ihtimaliyle oluşamayacağını; tehlikenin objektif, somut ve denetlenebilir biçimde ortaya konulması gerektiğini ifade etmiştir. Dosyada, patlayıcı maddenin etkisinin hangi alanlara yayılabileceğine, çevrede kimlerin bulunduğuna veya bulunma ihtimaline dair yeterli inceleme yapılmadığı tespit edilmiştir. Bu nedenle yalnızca soyut varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet kurulmasının hukuka aykırı olduğu belirtilmiş ve karar bozulmuştur.

Sanığın şehir merkezinde, trafiğin yoğun olduğu bir zaman diliminde aşırı hızla araç kullandığı, art arda şerit değiştirerek diğer sürücüleri ani manevralar yapmaya zorladığı tespit edilmiştir. İlk derece mahkemesi, bu davranışların basit bir trafik ihlali boyutunu aştığını kabul ederek TCK 170 kapsamında mahkûmiyet hükmü kurmuştur.

Yargıtay incelemesinde; eylemin işlendiği yerin şehir merkezi olması, trafik yoğunluğu, diğer sürücülerin ve yayaların ani tehlikelerle karşı karşıya kalması hususları özellikle vurgulanmıştır. Sanığın bilinçli şekilde bu davranışı sürdürmesi, kast unsurunun varlığı açısından yeterli görülmüştür. Yargıtay, her trafik kuralı ihlalinin ceza hukuku kapsamına girmeyeceğini; ancak somut olayda fiilin genel güvenliği ciddi biçimde tehlikeye sokacak ağırlıkta olduğunu belirterek mahkûmiyeti yerinde bulmuştur.

Sanığın ormanlık alana yakın bir bölgede kontrolsüz şekilde ateş yaktığı, ancak yangın çıkmadan olayın sonlandığı dosyada ilk derece mahkemesince beraat kararı verilmiştir. Mahkeme, yangının fiilen meydana gelmemiş olmasını gerekçe göstermiştir. Dosya temyiz üzerine Yargıtay incelemesine gelmiştir.

Yargıtay; rüzgâr durumu, çevredeki bitki örtüsü, mevsim koşulları ve yerleşim alanlarına yakınlık gibi unsurların birlikte değerlendirilmesi gerektiğini belirtmiştir. Somut olayda, yangın çıkmasının tesadüfen engellendiği, ancak fiilin objektif olarak ciddi bir tehlike doğurduğu tespit edilmiştir. Bu nedenle, fiilin TCK 170 kapsamında değerlendirilmesi gerektiği vurgulanarak beraat hükmü bozulmuştur.

Sanığın kalabalık bir ortamda bıçakla rastgele savurma hareketleri yaptığı, ancak herhangi bir kişiyi yaralamadığı olayda TCK 170 uyarınca mahkûmiyet hükmü kurulmuştur. Savunmada, fiilin kasten yaralamaya teşebbüs olarak değerlendirilmesi gerektiği ileri sürülmüştür. Ancak Yargıtay bu nitelendirmeye katılmamıştır.

Kararda; fiilin belirli bir kişiye yönelmediği, saldırının hedefinin belirsiz olduğu ve tehlikenin bireysel değil toplumsal güvenliğe yöneldiği vurgulanmıştır. Bu nedenle suçun koruduğu hukuki değerin “vücut dokunulmazlığı” değil, “genel güvenlik” olduğu kabul edilmiştir. Yargıtay, bu tür olaylarda suç vasfının belirlenmesinde tehlikenin yöneldiği alanın esas alınması gerektiğini belirterek hükmü onamıştır.