TCK 87/2-d Yüzün Sürekli Değişikliğine Neden Olan Yaralama

YÜZÜN SÜREKLİ DEĞİŞİKLİĞİNE İLİŞKİN RAPOR OLAYDAN EN AZ ALTI AY SONRA YAPILACAK MUAYENEYE VE SOMUT BULGULARA DAYANMALIDIR

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan yürütülen yargılamada, mağdurun yüz bölgesindeki yaralanmanın hem yüzde sabit iz hem de yüzün sürekli değişikliği niteliğinde olduğu kabul edilmiştir. Yerel mahkeme bu kabul doğrultusunda sanığı TCK 86/1 ve daha ağır neticeyi düzenleyen TCK 87/2-d uyarınca cezalandırmıştır.

Mahkûmiyet hükmüne dayanak yapılan rapor, Çorum Eğitim ve Araştırma Hastanesinde görevli plastik cerrahi uzmanı tarafından düzenlenmiştir. Raporda mağdurun yaralanmasının yüzde sabit iz ve yüzün sürekli değişikliği oluşturduğu belirtilmiş; ancak bu değerlendirmeyi destekleyen yaranın yeri, boyutu, görünürlüğü, yüzün genel görünümüne etkisi ve deformasyonun derecesi ayrıntılı olarak açıklanmamıştır.

Yargıtay, yüzde sabit iz ile yüzün sürekli değişikliğinin birbirinden farklı iki ağırlaşmış netice olduğunu vurgulamıştır. TCK 87/1-c kapsamındaki sabit iz, yüz bölgesinde kalıcı olarak fark edilebilen bir iz bulunmasını ifade eder. TCK 87/2-d kapsamındaki sürekli değişiklik ise mağdurun yüzünün genel görünümünün önemli ve kalıcı biçimde değişmesini gerektirir.

Bu ayrım, uygulanacak artırım oranını ve sonuç cezayı doğrudan etkilediğinden yalnızca “sabit iz ve sürekli değişiklik vardır” biçimindeki genel bir rapor yeterli değildir. Raporda yaralanmanın mağduru önceden tanıyan kişiler bakımından tanımada duraksama meydana getirip getirmediği, yüzün doğal görünümünün ne ölçüde değiştiği ve değişikliğin kalıcı olup olmadığı açıkça belirtilmelidir.

Yargıtay ayrıca yüz bölgesindeki yaralanmaların nihai görünümünün belirlenebilmesi için iyileşme sürecinin tamamlanmasının beklenmesi gerektiğini kabul etmiştir. Adli Tıp Kurumu kriterleri ve Dairenin yerleşik uygulaması uyarınca muayene, olay tarihinden en az altı ay sonra yapılmalıdır. Bu süre dolmadan düzenlenen rapor, izin veya deformasyonun kalıcılığını göstermeye yeterli kabul edilmemektedir.

Somut olayda esas alınan raporun olaydan itibaren altı aylık süre geçmeden gerçekleştirilen muayeneye dayandığı belirlenmiştir. Ayrıca raporda mağdurun yüzündeki somut bulguların gösterilmemesi, aynı yaralanmanın hangi gerekçeyle hem sabit iz hem de yüzün sürekli değişikliği sayıldığının açıklanmaması nedeniyle rapor denetime elverişli bulunmamıştır.

Bu nedenle mağdurun tüm tedavi evrakı, epikrizleri, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevk edilmesi gerektiği belirtilmiştir. Olaydan itibaren gerekli süre geçtikten sonra yapılacak muayeneyle yaralanmanın TCK 87/1-c kapsamında yüzde sabit iz mi yoksa TCK 87/2-d kapsamında yüzün sürekli değişikliği mi oluşturduğu kesin biçimde belirlenmelidir.

Yargıtay ayrıca yerel mahkemenin haksız tahrik ve takdiri indirim uygulamaları sırasında hesap hatası yaparak eksik ceza tayin ettiğini tespit etmiştir. Hem yetersiz sağlık raporuna dayanılması hem de cezanın hatalı hesaplanması nedeniyle hüküm bozulmuş; sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına karar verilmiştir.

Künye: Yargıtay 3. Ceza Dairesi, 17.09.2019, E. 2019/9613, K. 2019/16136.

SAĞLIK RAPORLARI ARASINDA YÜZDE SABİT İZ VE YÜZÜN SÜREKLİ DEĞİŞİKLİĞİ YÖNÜNDEN ÇELİŞKİ BULUNMASI HÂLİNDE ADLİ TIP KURUMUNDAN KESİN RAPOR ALINMALIDIR

Sanığın kasten yaralama eylemi sonucunda katılanda yüz bölgesini ve bazı organ fonksiyonlarını etkileyen ağır yaralanmalar meydana gelmiştir. Dosyada bulunan sağlık raporları, yaralanmanın hukuki niteliği konusunda birbirinden farklı değerlendirmeler içermektedir.

Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen raporda katılanın yaralanmasının organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına, organ işlevinin yitirilmesine ve yüzünün sürekli değişikliğine neden olduğu belirtilmiştir. Bu rapor esas alındığında TCK 87/1-a, TCK 87/2-b ve TCK 87/2-d kapsamına giren sonuçların birlikte meydana geldiği anlaşılmaktadır.

Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından 6 Eylül 2017 tarihinde düzenlenen diğer raporda ise katılanın yüzünde sabit iz bulunduğu bildirilmiştir. Ancak yaralanmanın organ işlevinde sürekli zayıflama veya yitirilme oluşturup oluşturmadığı konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmamıştır. Yüzdeki değişikliğin TCK 87/1-c mi yoksa TCK 87/2-d mi kapsamında olduğu da kesin biçimde açıklanmamıştır.

Yargıtay, yüzde sabit iz ile yüzün sürekli değişikliğinin aynı hukuki sonucu doğurmadığını belirtmiştir. Sabit iz, yüzün doğal görünümünde kalıcı bir iz bulunmasına rağmen kişinin genel yüz görünümünün esaslı biçimde değişmemesi hâlidir. Yüzün sürekli değişikliğinde ise mağdurun yüz görünümü ağır ve kalıcı biçimde değişmekte, mağduru önceden tanıyan kişilerde tanıma bakımından duraksama oluşabilmektedir.

Bu nedenle raporlardan birinde “yüzün sürekli değişikliği”, diğerinde ise yalnızca “yüzde sabit iz” bulunduğunun belirtilmesi giderilmesi gereken önemli bir çelişkidir. Mahkemenin daha ağır ceza sonucunu doğuran raporu doğrudan esas alması veya raporlardan birini gerekçesiz biçimde tercih etmesi mümkün değildir.

Yargıtay, katılanın geçici ve kesin raporlarının, film ve grafilerinin, ameliyat ve tedavi kayıtlarının eksiksiz biçimde getirtilmesi gerektiğini belirtmiştir. Bütün belgelerle birlikte katılanın İstanbul Adli Tıp Kurumuna sevk edilmesi ve yaralanmanın TCK 87’deki ölçütlere göre yeniden değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alınacak raporda yaralanmanın organ işlevinde sürekli zayıflama mı yoksa işlev yitirilmesi mi oluşturduğu ayrı ayrı açıklanmalıdır. Aynı şekilde yüzdeki sonucun yalnızca TCK 87/1-c kapsamındaki sabit iz mi yoksa daha ağır nitelikteki TCK 87/2-d kapsamındaki yüzün sürekli değişikliği mi olduğu tereddüde yer bırakmayacak biçimde belirtilmelidir.

Birden fazla ağır netice meydana gelmişse fail hakkında her sonuç nedeniyle ayrı ayrı artırım yapılamaz. En ağır cezayı gerektiren sonuç esas alınmalı; diğer sonuçların varlığı ise temel cezanın TCK 61 uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde değerlendirilmelidir. Bunun yapılabilmesi için öncelikle bütün sonuçların kesin ve bilimsel bir raporla tespit edilmesi zorunludur.

Yargıtay, çelişkili ve eksik raporlar giderilmeden sanığın hukuki durumunun belirlenmesini eksik araştırma olarak kabul etmiştir. Bu nedenle mahkûmiyet hükmü bozulmuş ve Adli Tıp Kurumundan alınacak kesin rapor doğrultusunda yeniden hüküm kurulması gerektiğine karar verilmiştir.

Künye: Yargıtay 1. Ceza Dairesi, 26.04.2021, E. 2021/2768, K. 2021/7638.

KULAK KEPÇESİNDEKİ KALICI YARALANMANIN YÜZDE SABİT İZ Mİ YOKSA YÜZÜN SÜREKLİ DEĞİŞİKLİĞİ Mİ OLDUĞU KESİN RAPORLA AYRI AYRI BELİRLENMELİDİR

Katılanın sol kulak kepçesinde yaralanma ve kalıcı yara izi meydana gelmiştir. Yerel mahkemenin değerlendirmesine esas alınan kulak burun boğaz uzmanı raporunda, söz konusu izin kalıcı olduğu ve yaralanmanın hem yüzde sabit iz hem de yüzün sürekli değişikliği oluşturduğu belirtilmiştir.

Yargıtay, ceza hukuku bakımından “yüz” kavramının yalnızca alın, göz, burun, ağız ve yanaklardan ibaret olmadığını; kulakları ve boynun görünür ön bölgesini de kapsadığını kabul etmektedir. Bu nedenle kulak kepçesinde meydana gelen kopma, doku kaybı, biçim bozukluğu veya kalıcı iz, niteliğine göre TCK 87 kapsamında ağırlaşmış yaralama sonucu oluşturabilir.

Bununla birlikte kulak kepçesindeki her kalıcı iz yüzün sürekli değişikliği sayılmaz. İzin belirli bir mesafeden fark edilebilir olması ve kalıcı nitelik taşıması TCK 87/1-c kapsamındaki yüzde sabit iz için yeterli olabilir. TCK 87/2-d’nin uygulanabilmesi için ise kulaktaki şekil bozukluğunun yüzün genel görünümünü ağır ve kalıcı biçimde değiştirmesi gerekir.

Yargıtay, aynı yaralanmanın herhangi bir tıbbi gerekçe gösterilmeden hem yüzde sabit iz hem de yüzün sürekli değişikliği olarak nitelendirilmesini yeterli bulmamıştır. Bunlar farklı ağırlıkta iki ayrı netice olup farklı artırım oranlarına bağlanmıştır. Dolayısıyla raporda yaralanmanın hangi kategoriye girdiği tereddütsüz biçimde gösterilmelidir.

Kararda ayrıca ilk raporun olay tarihinden itibaren altı aylık süre geçmeden gerçekleştirilen muayeneye dayandığı belirlenmiştir. Kulak kepçesindeki yaranın iyileşme süreci tamamlanmadan, cerrahi müdahale veya doğal iyileşme sonrasında alacağı nihai görünüm belirlenmeden kalıcılık değerlendirmesi yapılması yeterli görülmemiştir.

Yargıtay, katılanın bütün tedavi evrakı ve raporlarıyla birlikte yeniden Adli Tıp Kurumuna sevk edilmesini istemiştir. Yapılacak muayenede izin kalıcı olup olmadığı, yüz sınırları içinde kalıp kalmadığı, yüzün genel görünümünü ne ölçüde değiştirdiği ve katılanı önceden tanıyan kişiler bakımından tanımada duraksama yaratacak ağırlıkta bulunup bulunmadığı değerlendirilmelidir.

Alınacak kesin rapor sonucunda yaralanma yalnızca kalıcı ve fark edilebilir bir iz niteliğindeyse TCK 87/1-c uygulanmalıdır. Kulak kepçesindeki kayıp veya deformasyon yüzün denge ve uyumunu ağır biçimde değiştirmişse TCK 87/2-d gündeme gelecektir. Her iki hükmün aynı yaralanma nedeniyle üst üste uygulanması mümkün değildir.

Yargıtay, bu ayrım yapılmadan ve iyileşme süresi tamamlandıktan sonra kesin rapor alınmadan kurulan hükmü eksik incelemeye dayalı bulmuştur. Böylece ağırlaştırılmış cezanın yalnızca yaranın kalıcı olduğuna ilişkin genel bir tespitle değil, TCK 87’deki hukuki ölçütleri karşılayan ayrıntılı raporla kurulabileceğini kabul etmiştir.

Künye: Yargıtay 3. Ceza Dairesi, 17.04.2018, E. 2017/12573, K. 2018/6973.

KULAK BURUN BOĞAZ UZMANININ YÜZÜN SÜREKLİ DEĞİŞTİĞİNE İLİŞKİN TEK BAŞINAKİ RAPORU TCK 87/2-D UYGULAMASI İÇİN YETERLİ DEĞİLDİR

Sanığın katılana yumruk atması sonucunda katılanın yüz bölgesinde yaralanma ve kemik kırığı meydana gelmiştir. Devlet Hastanesinde görevli kulak burun boğaz uzmanı tarafından düzenlenen raporda, yaralanmanın katılanın yüzünde sürekli değişikliğe neden olduğu belirtilmiştir.

Yerel mahkeme bu raporu hükme esas alarak sanığın TCK 86/1 ve TCK 87/2-d-son hükümleri uyarınca cezalandırılmasına karar vermiştir. Ancak raporda yaralanmanın yüzün hangi bölümünde bulunduğu, meydana gelen şekil bozukluğunun özellikleri ve yüzün genel görünümünü ne ölçüde değiştirdiği yeterince açıklanmamıştır.

Yargıtay, uzman hekim tarafından düzenlenmiş olmasının bir raporu kendiliğinden hüküm kurmaya elverişli hâle getirmeyeceğini belirtmiştir. Raporun TCK 86 ve TCK 87’deki bütün ölçütlere göre hazırlanması, yaralanmanın hukuki sınıflandırmasına esas alınabilecek somut tıbbi bulguları içermesi ve yargısal denetime elverişli olması gerekir.

Özellikle yüzde sabit iz ile yüzün sürekli değişikliği arasındaki farkın açıklanması zorunludur. Yaralanmanın dışarıdan görülebilen kalıcı bir iz bırakması tek başına TCK 87/2-d’nin uygulanmasını gerektirmez. Yüzün sürekli değişikliğinden söz edilebilmesi için kişinin yüzünün önceki görünümüne göre belirgin, ağır ve kalıcı bir biçim değişikliğine uğraması gerekir.

Bu nedenle Yargıtay, katılanın bütün tedavi evrakı, film ve grafileriyle birlikte Adli Tıp Kurumuna sevk edilmesine karar vermiştir. Adli Tıp Kurumundan TCK 86 ve TCK 87’deki unsurların tamamını kapsayan, yaralanmanın niteliğini duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirleyen kesin rapor alınmalıdır.

Olayda yüzün sürekli değişikliği yanında kemik kırığı da meydana gelmiştir. Yargıtay, aynı fiille birden fazla ağırlaşmış neticenin gerçekleştiğini belirterek bu durumun TCK 61 uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesini gerektirdiğini kabul etmiştir. Mahkemenin birden fazla ağır neticeyi dikkate almadan temel cezayı alt sınırdan belirlemesi eksik ceza sonucunu doğurmuştur.

Kararda haksız tahrik indirimi yönünden de orantılılık ilkesi üzerinde durulmuştur. Katılanın sanığa hakaret etmesi nedeniyle haksız tahrik hükümleri uygulanmışsa da olayın özellikleriyle orantısız şekilde yüksek indirim yapılması doğru bulunmamıştır. Tahrikin ağırlığına uygun daha sınırlı bir indirim yapılması gerektiği belirtilmiştir.

Sanığa isnat edilen suçun karar tarihinde geçerli alt sınırı beş yıl hapis olduğundan savunmasının istinabe yoluyla alınması da hukuka aykırı kabul edilmiştir. Sanığın yargılamayı yapan mahkeme huzurunda ve zorunlu müdafi yardımından yararlandırılarak savunmasının alınması gerektiği vurgulanmıştır.

Yargıtay; yetersiz sağlık raporu, birden fazla ağır neticeye rağmen temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi, orantısız haksız tahrik indirimi ve savunmanın istinabe yoluyla alınması nedenleriyle hükmü bozmuştur. Karar, TCK 87/2-d uygulamasının kapsamlı ve kesin bir Adli Tıp raporuna dayanması gerektiğini açıkça ortaya koymaktadır.

Künye: Yargıtay 3. Ceza Dairesi, 10.05.2017, E. 2016/13654, K. 2017/6108.

İDDİANAMEDE YÜZÜN SÜREKLİ DEĞİŞİKLİĞİNDEN SÖZ EDİLMEMİŞSE SANIK HAKKINDA AĞIRLAŞMIŞ NETİCE UYGULANMADAN ÖNCE EK SAVUNMA HAKKI VERİLMELİDİR

Sanığın taksirli eylemi sonucunda katılanın sağ kaşında hareket kısıtlılığı meydana gelmiş ve bu durumun yüzün sürekli değişikliği niteliğinde olduğu sağlık raporuyla belirlenmiştir. Yerel mahkeme, meydana gelen ağır netice nedeniyle sanık hakkında TCK 89/3-d uyarınca ceza artırımı uygulamıştır.

Olay taksirle yaralama suçuna ilişkin olmakla birlikte TCK 89/3-d, kasten yaralama bakımından TCK 87/2-d’de düzenlenen yüzün sürekli değişikliği sonucunun taksirli karşılığıdır. Bu nedenle kararda benimsenen ek savunma ilkesi, TCK 87/2-d’nin uygulanacağı kasten yaralama davaları bakımından da doğrudan önem taşımaktadır.

İddianamede sanığın eylemi ve meydana gelen yaralanma anlatılmış; ancak katılanın sağ kaşındaki hareket kısıtlılığının yüzün sürekli değişikliğine neden olduğu belirtilmemiştir. Ayrıca sanığın cezalandırılması istenen sevk maddeleri arasında TCK 89/3-d’ye de yer verilmemiştir.

Ceza mahkemesi iddianamede anlatılan fiille bağlı olmakla birlikte fiilin hukuki nitelendirilmesiyle bağlı değildir. Bununla beraber yargılama sırasında suçun hukuki niteliğinin değişmesi veya cezanın artırılmasını gerektiren yeni bir durumun ortaya çıkması hâlinde sanığa CMK 226 uyarınca ek savunma hakkı verilmesi zorunludur.

Yüzün sürekli değişikliği, temel yaralama suçundan daha ağır ceza verilmesini gerektiren bağımsız bir neticedir. Sanığın bu neticeye ilişkin sağlık raporundan haberdar edilmesi, rapora itiraz edebilmesi, yeniden rapor alınmasını isteyebilmesi ve nedensellik bağı ile kusur konusunda savunma yapabilmesi gerekir.

Yerel mahkeme, sanığa ve müdafiine ek savunma hakkı tanımadan doğrudan TCK 89/3-d uyarınca artırım uygulamıştır. Yargıtay, bu uygulamanın savunma hakkını sınırladığını ve CMK 226/2’ye aykırı olduğunu kabul etmiştir.

Aynı ilke TCK 87/2-d bakımından da geçerlidir. İddianamede yalnızca basit yaralama, kemik kırığı veya yüzde sabit iz anlatılmışken yargılama sırasında alınan raporla yüzün sürekli değişikliği ortaya çıkarsa sanık doğrudan bu bentten cezalandırılamaz. Önce yeni hukuki nitelendirme ve ağırlaştırılmış ceza ihtimali açıklanarak ek savunması alınmalıdır.

Yargıtay, katılanın yüzünde sürekli değişiklik bulunduğuna ilişkin tıbbi tespiti bu aşamada tartışma konusu yapmamış; bozmayı doğrudan savunma hakkının ihlaline dayandırmıştır. Böylece ağır netice kesin raporla belirlenmiş olsa bile usulüne uygun ek savunma verilmeden hükme esas alınamayacağı ortaya konulmuştur.

Künye: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, 12.06.2019, E. 2017/10864, K. 2019/7190.

BOZMA KARARI SANIK VE MÜDAFİİNİN YÜZÜNE OKUNARAK YÜZÜN SÜREKLİ DEĞİŞİKLİĞİNE İLİŞKİN SAVUNMA İMKÂNI TANINMASI EK SAVUNMA EKSİKLİĞİNİ GİDERİR

Sanığın taksirli eylemi sonucunda katılanın sağ kaşında hareket kısıtlılığı ve yüzün sürekli değişikliği meydana gelmiştir. İlk yargılamada sanık hakkında TCK 89/1 ve yüzün sürekli değişikliğini düzenleyen TCK 89/3-d uyarınca mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

İlk hüküm, iddianamede yüzün sürekli değişikliği sonucunun anlatılmaması ve TCK 89/3-d’nin sevk maddeleri arasında gösterilmemesine rağmen sanığa ek savunma hakkı verilmemesi nedeniyle Yargıtay tarafından bozulmuştur. Dosya bozma kararından sonra yeniden yerel mahkemenin önüne gelmiştir.

Bozma sonrası yargılamada Yargıtay ilamı sanık ve müdafiinin hazır bulunduğu duruşmada okunmuştur. Böylece sanık, katılanın yaralanmasının yüzün sürekli değişikliği niteliğinde kabul edildiğini ve bu nedenle hakkında ağırlaştırılmış ceza uygulanabileceğini öğrenmiştir.

Sanık ve müdafiine bozma ilamındaki hukuki nitelendirme konusunda açıklama yapma, sağlık raporuna itiraz etme ve savunma sunma imkânı tanınmıştır. Yerel mahkeme yeniden yaptığı yargılama sonucunda sanığı TCK 89/1 ve TCK 89/3-d uyarınca cezalandırmıştır.

Sanık müdafii, ikinci hükmü de ek savunma hakkı tanınmadığı gerekçesiyle temyiz etmiştir. Yargıtay ise bozma kararının sanık ve müdafiinin yüzüne okunmasını ve bu konuda savunma yapma imkânı verilmesini yeterli kabul etmiştir. Bu nedenle savunma hakkının yeniden kısıtlandığı yönündeki temyiz itirazı reddedilmiştir.

Karar, ek savunma bakımından şekli bir cümleden çok sanığın isnadın değişen hukuki niteliğini gerçekten öğrenip öğrenmediğinin önemli olduğunu göstermektedir. Sanık ağırlaştırılmış sonucu, uygulanacak maddeyi ve bunun ceza üzerindeki etkisini öğrenmiş; buna karşı savunma yapabilecek durumda bırakılmışsa CMK 226’nın amacı gerçekleşmiş olur.

Bu yaklaşım TCK 87/2-d bakımından da geçerlidir. Örneğin iddianamede yüzde sabit izden söz edilmesine rağmen sonradan alınan kesin raporda yüzün sürekli değişikliği tespit edilirse sanığa daha ağır bent yönünden savunma imkânı sağlanmalıdır. Mahkeme, ek savunma verildikten sonra raporu ve diğer delilleri değerlendirerek TCK 87/2-d’yi uygulayabilir.

Yargıtay, yargılama işlemlerinin usul ve kanuna uygun olduğunu, ağır neticenin dosyadaki belge ve kesin verilere dayandığını ve suç vasfının doğru belirlendiğini kabul etmiştir. Sanık müdafiinin diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiş ve mahkûmiyet hükmü onanmıştır.

Bu karar ile önceki bozma kararı birlikte değerlendirildiğinde pratik uygulama açık biçimde ortaya çıkmaktadır: Yüzün sürekli değişikliği iddianamede bulunmuyorsa ek savunma verilmeden artırım yapılamaz; bozma sonrasında sanık ve müdafiine ağır netice bildirilip savunma olanağı tanınırsa eksiklik giderilmiş olur.

Künye: Yargıtay 12. Ceza Dairesi, 20.06.2023, E. 2022/3675, K. 2023/2253.

EŞİNİN ÜZERİNE BENZİN DÖKEREK ATEŞE VEREN VE YÜZÜNDE AĞIR YANIK İZLERİ OLUŞTURAN SANIK TCK 87/2-D UYARINCA SORUMLUDUR

Sanık ile katılanın 2004 yılından beri evli oldukları, evlilikleri boyunca geçimsizlik yaşadıkları ve katılanın birçok kez baba evine gittiği belirlenmiştir. Olaydan bir gün önce başlayan tartışma ertesi gün de devam etmiş; sanık, katılana ailesinin sözünden çıkmaması gerektiğini söyleyerek onu öldürmek ve yakmakla tehdit etmiştir.

Sanık daha sonra içinde benzin bulunan pet şişeyi katılanın üzerine boşaltmış ve çakmakla katılanın eteğini tutuşturmuştur. Alevler kısa sürede katılanın vücuduna yayılmıştır. Sanık, eylemin devamında katılanın üzerine battaniye atmış, onu banyoya götürmüş ve üzerine su dökerek yangını söndürmeye çalışmıştır.

Müşterek çocukların eve gelmesi üzerine sanık çocukları başka bir yere götürmüş; katılan ise sanığın evden ayrılmasından sonra baba evine kaçarak hastaneye ulaştırılmıştır. Sanığın başlangıçtaki fiili öldürmeye elverişli görülmekle birlikte yangını bizzat söndürmeye çalışması nedeniyle gönüllü vazgeçme hükümleri değerlendirilmiştir.

Adli Tıp Bilirkişi Kurulu raporunda katılanın vücudunda yüzde otuz beş oranında ikinci ve üçüncü derece yanıklar meydana geldiği belirlenmiştir. Yanıkların kapsamı ve derecesi nedeniyle yaralanmanın katılanın yaşamını tehlikeye soktuğu ve basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olmadığı açıklanmıştır.

Raporda, katılanın yüzünde ağır ve yaygın yanıklara bağlı kalıcı skar dokuları bulunduğu da tespit edilmiştir. Bu izlerin katılanı olaydan önce tanıyan kişilerin onu tanımasında duraksamaya yol açabilecek şekilde yüzün doğal görünümünü bozduğu belirtilmiş ve yaralanma TCK 87/2-d kapsamında yüzün sürekli değişikliği olarak nitelendirilmiştir.

Ayrı bir raporda katılanın konuşmasının açık ve anlaşılır olduğu, bu nedenle konuşmasında sürekli zorluk bulunmadığı belirtilmiştir. Sol el kas gücü ve eklem hareketlerinin tama yakın olması nedeniyle organ işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi sonucu da kabul edilmemiştir. Böylece ağırlaşmış neticeler birbirinden ayrılarak yüzün sürekli değişikliği kesin biçimde belirlenmiştir.

Yerel mahkeme, sanığın eşine karşı ve yanıcı madde kullanarak gerçekleştirdiği eylem nedeniyle TCK 86/1, TCK 86/3-a-e ve TCK 87/2-d hükümlerini uygulamıştır. Sanığın yangını söndürmeye yönelik davranışları nedeniyle öldürme suçuna teşebbüsten değil, gönüllü vazgeçme sonrasında tamamlanan neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay, sanığın eylem sırasında ağır sonucu meydana getirmeye elverişli davranışlarda bulunduğunu; ancak sonradan neticeyi önlemeye yönelik etkili çabalarının gönüllü vazgeçme kapsamında kabul edilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığını belirtmiştir. Ağır ve yaygın yanıkların yüzün sürekli değişikliği oluşturduğunu belirleyen raporlar da yeterli ve hüküm kurmaya elverişli bulunmuştur.

Sanığın suçun vasfına, delillerin değerlendirilmesine ve takdiri indirim uygulanmamasına yönelik temyiz sebepleri reddedilmiştir. Böylece yüzün doğal görünümünü ağır ve kalıcı biçimde bozan yaygın yanıklar nedeniyle TCK 87/2-d uygulanmasına ilişkin mahkûmiyet hükmü onanmıştır.

Künye: Yargıtay 1. Ceza Dairesi, 26.09.2023, E. 2022/9468, K. 2023/5693.

MAĞDURU BİRLİKTE DARBEDEREK GÖZ İŞLEVİNİ YİTİRMESİNE VE YÜZÜNÜN SÜREKLİ DEĞİŞMESİNE NEDEN OLAN SANIKLAR AĞIR NETİCELERDEN MÜŞTEREK FAIL OLARAK SORUMLUDUR

Katılanlar ile sanıklar arasında olaydan önceye dayanan bir husumet bulunmaktadır. Olay günü sanıklardan biri, kimliği belirlenemeyen bir kişiyle birlikte katılanların bulunduğu benzin istasyonuna gelmiş; kısa bir süre sonra diğer sanıklar da minibüsle aynı yere ulaşmıştır.

Sanıklardan biri sopayla, diğer sanıklar ise beden güçlerini kullanarak katılanlardan birine vurmaya başlamıştır. Kardeşinin saldırıya uğradığını gören diğer katılan, onu kurtarmak amacıyla olay yerine yönelmiştir.

Katılan bu sırada arkasından gelen sanıklardan biri tarafından sağ gözüne doğru sopayla sert biçimde vurularak yere düşürülmüştür. Katılan yere düştükten sonra diğer sanıklar da saldırıya katılmış; biri sopayla, diğeri ise tekme ve yumruklarla katılana vurmaya devam etmiştir.

Sağlık raporlarında katılanın kafasının farklı bölgelerinde kesi ve ekimozlar, sağ gözünde hematom ve kanama, dizlerinde sıyrıklar ve ayağında kesi bulunduğu belirlenmiştir. Sağ gözdeki yaralanmanın organ işlevinin yitirilmesi, yüz bölgesinde meydana gelen ağır deformasyonun ise yüzün sürekli değişikliği niteliğinde olduğu bildirilmiştir.

Yargıtay, ilk sopa darbesini hangi sanığın vurduğuna bakılarak diğer sanıkların ağır neticelerden sorumsuz tutulamayacağını belirtmiştir. Sanıkların önceye dayanan husumet doğrultusunda birlikte olay yerine gelmeleri, saldırıya beraber katılmaları ve mağdur yere düştükten sonra da eylemlerini sürdürmeleri ortak suç işleme kararını göstermektedir.

Müşterek faillik bakımından her sanığın ağır neticeyi doğuran darbeyi bizzat vurması gerekli değildir. Fiilin işlenişi üzerinde ortak hâkimiyet kurulması, saldırının birlikte gerçekleştirilmesi ve diğer failin hareketinin bilinçli biçimde tamamlanması yeterlidir. Bu nedenle yalnızca sağ göze sopa ile vuran sanık değil, saldırıyı sürdüren diğer sanıklar da meydana gelen sonuçlardan sorumludur.

Katılanda aynı fiil sonucunda hem sağ gözün işlevini yitirmesi hem de yüzün sürekli değişikliği meydana gelmiştir. Bu sonuçlar sırasıyla TCK 87/2-b ve TCK 87/2-d kapsamındadır. Her iki sonuç aynı artırım oranına tabi olmakla birlikte hükümde gerçekleşen ağır neticelerin tamamının gösterilmesi gerekir.

Yargıtay, sanıkların TCK 37’deki müşterek faillik hükmü aracılığıyla TCK 86/1, silahla yaralamaya ilişkin TCK 86/3-e ve ağır neticeleri düzenleyen TCK 87/2-b-d hükümleri uyarınca cezalandırılması gerektiğini belirtmiştir. Yerel mahkemenin bazı sanıkları ağır neticelerden sorumlu tutmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

Aynı yaralama nedeniyle TCK 87/2-b ve TCK 87/2-d kapsamında ayrı ayrı iki ceza kurulması veya iki defa artırım yapılması mümkün değildir. Bununla birlikte göz işlevinin kaybı ve yüzün sürekli değişikliği biçimindeki iki ağır sonucun birlikte gerçekleşmesi, TCK 61 uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaştırılmasında dikkate alınmalıdır.

Karar, birlikte gerçekleştirilen ağır yaralama eylemlerinde failin yalnızca bizzat oluşturduğu yaradan değil, iştirak iradesi içinde ortaklaşa meydana getirilen ve en azından öngörülebilir bulunan ağır neticelerin tamamından sorumlu olacağını ortaya koymaktadır. Bu gerekçelerle yerel mahkeme hükmü bozulmuştur.

Künye: Yargıtay 1. Ceza Dairesi, 10.11.2021, E. 2021/11362, K. 2021/14021.